eerlijk gezegd weet ik het nooit zo goed: sluikreclame of sluipreclame. en nog eerlijker: ik heb het nooit opgezocht (en ga dat ook nu niet doen, al was het maar dat dan de grond onder dit stukje vandaan zou vallen). (of ik doe het stiekem toch en vertel er niet over, verbijt mijn teleurstelling, omdat het toch die andere was dan ik altijd dacht).
maar dus reclame, al dan niet sluik. of sluip: die reclame van heinz pastasaus - saus voor over de pásta! - die vind ik dus erg leuk. omdat ie zo speelt met de wetten van reclame. het is niet eens antireclame; de man in beeld doet gewoon iets anders dan de voice-over wil en die is daar op zijn beurt hoorbaar geïrriteerd over.
het spul in kwestie is overigens de moeite van het laten staan meer dan waard.
zaterdag 24 april 2010
IK HEB DE LIDL IN MIJN TUIN
heden hosta's! gekocht voor een krappe zeventig cent per stuk en nu bovengronds gesignaleerd. en mijn appelboompje bloesemt ook dat het een lieve lust is. half september gratis af te halen: acht nauwelijks door rupsen aangevreten elstars.
maandag 12 april 2010
BESCHERMING
gelezen op TT pag. 133:
het vaticaan vindt dat bij seksueel misbruik binnen de kerk altijd justitie moet worden ingeschakeld. dat staat in een richtlijn van het vaticaan. volgens die richtlijn moet een bisschop altijd het kind beschermen. desnoods met zijn eigen lichaam.
het vaticaan vindt dat bij seksueel misbruik binnen de kerk altijd justitie moet worden ingeschakeld. dat staat in een richtlijn van het vaticaan. volgens die richtlijn moet een bisschop altijd het kind beschermen. desnoods met zijn eigen lichaam.
vrijdag 9 april 2010
maandag 5 april 2010
zondag 4 april 2010
WOLK
geur bestaat uit rondzwevende moleculen. de geur van lavendel: in de lucht opgeloste etherische lavendelolie. vers gemaaid gras: tijdens het maaien losgeraakte minuscule grasdeeltjes, door de wind meegevoerd tot in onze verrukte neuzen.
en poep dan?
poepgeur: uit de hoop losgedwaalde poepmoleculen die vrij door de lucht bewegen. en zoals waterdamp na verloop van tijd neerslaat als condens, zo hecht ook poepnevel zich op den duur aan oppervlakten, zoals kranen, deurklinken, kleding, haar (denk daar eens aan als u na toiletbezoek het kapsel nog vluchtig staat te herschikken).
en op washandjes, handdoeken, tandenborstels.
en poep dan?
poepgeur: uit de hoop losgedwaalde poepmoleculen die vrij door de lucht bewegen. en zoals waterdamp na verloop van tijd neerslaat als condens, zo hecht ook poepnevel zich op den duur aan oppervlakten, zoals kranen, deurklinken, kleding, haar (denk daar eens aan als u na toiletbezoek het kapsel nog vluchtig staat te herschikken).
en op washandjes, handdoeken, tandenborstels.
vrijdag 2 april 2010
OMA (2)
Vreemd is dat, een geheugen. Als ik terugdenk aan oma, denk ik terug aan twee totaal verschillende periodes. De ene periode bestrijkt de afgelopen tien, vijftien jaar, de andere speelt zich af in mijn kindertijd. Uit mijn tienerjaren herinner ik me nog nauwelijks iets wat met oma te maken heeft. Dat zal alles met de puberteit te maken hebben, vermoed ik.
Maar behalve dat ik terugkijk op twee losstaande periodes uit mijn eigen leven, viel het me - terugdenkend - op dat het ook wel leek of ik twee verschillende oma’s heb gehad. De ene is een oude vrouw, alleen in een groot huis, wier lijf het stap voor stap begeeft, maar die helder blijft en scherp van geest.
De andere is een echte oma, die onlosmakelijk verbonden is met opa, een oma zoals uit de verhalen over oma’s.
Ik zal over beide oma’s wat vertellen.
Enkele weken geleden waren Wieteke en ik nog bij oma. Ze zat in haar stoel, omringd door glaasjes water. Het vorige bezoek had in de keuken een dienblad met drie kopjes klaargezet, en alvast koffie in het koffiezetapparaat gedaan. Oma wist ook dat de stekker nog niet in het stopcontact zat. Hoewel ze haar stoel nauwelijks meer uitkwam, wist ze bijvoorbeeld ook redelijk nauwkeurig wat er waar stond in de koelkast. Vanuit haar stoel wist ze overigens sowieso wat er in de familie gebeurde en zelfs van het wereldnieuws was ze uitstekend op de hoogte. Ze volgde het nieuws nog op de voet en keek bijvoorbeeld graag naar het discussieprogramma Buitenhof. Ongeveer een jaar geleden hebben mijn broers en ik geprobeerd samen als verrassing met oma naar een live-uitzending van Buitenhof te gaan. De kaarten waren geregeld, maar helaas kregen we op het laatste moment te horen dat de studio niet bereikbaar was voor mensen die slecht ter been zijn. Ik denk dat ze het erg leuk gevonden zou hebben.
Oma en d’r stoel. Ik was erbij, enkele jaren geleden, toen de stoel werd uitgezocht, ik meen voor oma’s negentigste verjaardag. Het was toen al duidelijk dat het een stoel moest worden waar ze een groot deel van de tijd in zou doorbrengen. Het was de laatste stap in de krimp van oma’s huis. Als ik met mijn kinderen op bezoek was bij oma, gingen ze nog wel eens naar boven. Oma kwam daar toen al niet meer. Ik heb in die tijd nog wel eens bij haar gegeten, wat toen al wel grotendeels een opwarmmaaltijd was, maar wel een die ze zelf nog opwarmde. Van lieverlee ging ook dat niet meer en kwam ze eigenlijk nauwelijks nog in de keuken.
In de aanschaf van de opstastoel zag ik zelf een soort einde aan het mobiele leven van oma.
Toen we een maand geleden dus op bezoek waren in de Tolhuislaan, bestond oma’s wereld nog voornamelijk uit haar stoel en haar tafeltje waarop de verschillende bezoekers voor een enorm arsenaal aan glaasjes water hadden gezorgd. Maar desondanks was oma nog steeds uitstekend op de hoogte. Ze was ondanks haar zeer hoge leeftijd geïnteresseerd, betrokken en nieuwsgierig. Wat dat betreft is ze voor mij echt een voorbeeld.
Dan die andere oma, die van toen ik klein was. Deze oma was zonder twijfel de helft van het duo Opa&Oma, althans, dat was zo in mijn beleving. Ik herinner me het huis in Schiedam, Kethel om precies te zijn. Er was een schuurtje in de achtertuin, er liep een spoorlijn vlak achter het huis langs. We gingen regelmatig wandelen bij de volkstuintjes.
Ik herinner me ook de foto van oma Janse op de schouw, een reiger in de achtertuinen die daar de vijvers leeg at. Ik denk nog wel eens aan een enge droom die ik droomde toen ik daar logeerde. En aan een vliegengordijn van bonte kleuren bij de ingang van keuken.
Als ik aan oma terugdenk, denk ik ook aan het statige getik van klok in de woonkamer tijdens het kaarten. Amerikaans jokeren, deden we, met centen. Daardoor werd het kaarten spannend en serieus, want de centen die we wonnen mochten we houden. Volgens mij was oma steevast degene die het sigarendoosje met muntjes uit het dressoir haalde.
Wat we nog meer met oma deden? We gingen naar het museumschip ‘de Buffel’, eerst in de boot zelf, later aan wal. De poppen met authentieke scheepskledij maakten grote indruk op mij. Vaak gingen we aansluitend poffertjes eten.
Ik ben met oma naar Delft geweest, naar het Prinsenhof waar Willem van Oranje werd vermoord en naar de Nieuwe Kerk waar hij ligt begraven. We dronken thee en aten een pannenkoek aan de gracht. Ik denk dat mijn voorliefde voor geschiedenis zich mede daardoor heeft ontwikkeld. En het Visserijmuseum in Vlaardingen, daar zijn we ook verschillende keren geweest.
Oma die ons stiekem geld toestopte. Dat stiekeme was minstens even belangrijk als het geld zelf. En toch, echt stiekem was het niet, want iedereen kreeg stiekem geld en we kregen het iedere keer.
En dan de verhuizing naar Etten-Leur
Ik heb daar verschillende keren gelogeerd, eigenlijk altijd wel vergezeld van een of meerdere broers. En als we logeerden, bracht oma ons naar bed. Ze stopte ons in onder de wollen dekens, die raar zwaar aanvoelden, maar toch niet onaangenaam. En in die kamer hing ongetwijfeld een reproductie van een melodramatisch schilderijtje in een donkere houten lijst en op een tafeltje in de hoek stond een vaas met een boeket droogbloemen.
En die droogbloemen staan nu nog stiller dan anders in dat grote huis. En de stoel van oma is leeg en zal ook leeg blijven. Maar ieder van ons heeft een hoofd vol herinneringen en met een beetje moeite plaatsen we oma – heel eventjes maar – terug op haar stoel, terug in haar keuken, terug in haar tuin, om aan haar terug te denken zoals ieder van ons dat zelf wil. En in mijn gedachte komt ze dan langs met een blikken trommel en zegt ze: blief je nog kaakje?
Maar behalve dat ik terugkijk op twee losstaande periodes uit mijn eigen leven, viel het me - terugdenkend - op dat het ook wel leek of ik twee verschillende oma’s heb gehad. De ene is een oude vrouw, alleen in een groot huis, wier lijf het stap voor stap begeeft, maar die helder blijft en scherp van geest.
De andere is een echte oma, die onlosmakelijk verbonden is met opa, een oma zoals uit de verhalen over oma’s.
Ik zal over beide oma’s wat vertellen.
Enkele weken geleden waren Wieteke en ik nog bij oma. Ze zat in haar stoel, omringd door glaasjes water. Het vorige bezoek had in de keuken een dienblad met drie kopjes klaargezet, en alvast koffie in het koffiezetapparaat gedaan. Oma wist ook dat de stekker nog niet in het stopcontact zat. Hoewel ze haar stoel nauwelijks meer uitkwam, wist ze bijvoorbeeld ook redelijk nauwkeurig wat er waar stond in de koelkast. Vanuit haar stoel wist ze overigens sowieso wat er in de familie gebeurde en zelfs van het wereldnieuws was ze uitstekend op de hoogte. Ze volgde het nieuws nog op de voet en keek bijvoorbeeld graag naar het discussieprogramma Buitenhof. Ongeveer een jaar geleden hebben mijn broers en ik geprobeerd samen als verrassing met oma naar een live-uitzending van Buitenhof te gaan. De kaarten waren geregeld, maar helaas kregen we op het laatste moment te horen dat de studio niet bereikbaar was voor mensen die slecht ter been zijn. Ik denk dat ze het erg leuk gevonden zou hebben.
Oma en d’r stoel. Ik was erbij, enkele jaren geleden, toen de stoel werd uitgezocht, ik meen voor oma’s negentigste verjaardag. Het was toen al duidelijk dat het een stoel moest worden waar ze een groot deel van de tijd in zou doorbrengen. Het was de laatste stap in de krimp van oma’s huis. Als ik met mijn kinderen op bezoek was bij oma, gingen ze nog wel eens naar boven. Oma kwam daar toen al niet meer. Ik heb in die tijd nog wel eens bij haar gegeten, wat toen al wel grotendeels een opwarmmaaltijd was, maar wel een die ze zelf nog opwarmde. Van lieverlee ging ook dat niet meer en kwam ze eigenlijk nauwelijks nog in de keuken.
In de aanschaf van de opstastoel zag ik zelf een soort einde aan het mobiele leven van oma.
Toen we een maand geleden dus op bezoek waren in de Tolhuislaan, bestond oma’s wereld nog voornamelijk uit haar stoel en haar tafeltje waarop de verschillende bezoekers voor een enorm arsenaal aan glaasjes water hadden gezorgd. Maar desondanks was oma nog steeds uitstekend op de hoogte. Ze was ondanks haar zeer hoge leeftijd geïnteresseerd, betrokken en nieuwsgierig. Wat dat betreft is ze voor mij echt een voorbeeld.
Dan die andere oma, die van toen ik klein was. Deze oma was zonder twijfel de helft van het duo Opa&Oma, althans, dat was zo in mijn beleving. Ik herinner me het huis in Schiedam, Kethel om precies te zijn. Er was een schuurtje in de achtertuin, er liep een spoorlijn vlak achter het huis langs. We gingen regelmatig wandelen bij de volkstuintjes.
Ik herinner me ook de foto van oma Janse op de schouw, een reiger in de achtertuinen die daar de vijvers leeg at. Ik denk nog wel eens aan een enge droom die ik droomde toen ik daar logeerde. En aan een vliegengordijn van bonte kleuren bij de ingang van keuken.
Als ik aan oma terugdenk, denk ik ook aan het statige getik van klok in de woonkamer tijdens het kaarten. Amerikaans jokeren, deden we, met centen. Daardoor werd het kaarten spannend en serieus, want de centen die we wonnen mochten we houden. Volgens mij was oma steevast degene die het sigarendoosje met muntjes uit het dressoir haalde.
Wat we nog meer met oma deden? We gingen naar het museumschip ‘de Buffel’, eerst in de boot zelf, later aan wal. De poppen met authentieke scheepskledij maakten grote indruk op mij. Vaak gingen we aansluitend poffertjes eten.
Ik ben met oma naar Delft geweest, naar het Prinsenhof waar Willem van Oranje werd vermoord en naar de Nieuwe Kerk waar hij ligt begraven. We dronken thee en aten een pannenkoek aan de gracht. Ik denk dat mijn voorliefde voor geschiedenis zich mede daardoor heeft ontwikkeld. En het Visserijmuseum in Vlaardingen, daar zijn we ook verschillende keren geweest.
Oma die ons stiekem geld toestopte. Dat stiekeme was minstens even belangrijk als het geld zelf. En toch, echt stiekem was het niet, want iedereen kreeg stiekem geld en we kregen het iedere keer.
En dan de verhuizing naar Etten-Leur
Ik heb daar verschillende keren gelogeerd, eigenlijk altijd wel vergezeld van een of meerdere broers. En als we logeerden, bracht oma ons naar bed. Ze stopte ons in onder de wollen dekens, die raar zwaar aanvoelden, maar toch niet onaangenaam. En in die kamer hing ongetwijfeld een reproductie van een melodramatisch schilderijtje in een donkere houten lijst en op een tafeltje in de hoek stond een vaas met een boeket droogbloemen.
En die droogbloemen staan nu nog stiller dan anders in dat grote huis. En de stoel van oma is leeg en zal ook leeg blijven. Maar ieder van ons heeft een hoofd vol herinneringen en met een beetje moeite plaatsen we oma – heel eventjes maar – terug op haar stoel, terug in haar keuken, terug in haar tuin, om aan haar terug te denken zoals ieder van ons dat zelf wil. En in mijn gedachte komt ze dan langs met een blikken trommel en zegt ze: blief je nog kaakje?
zondag 28 maart 2010
zaterdag 27 maart 2010
KRIMP
vandaag verschijnt de volkskrant voor het laatst in groot formaat, vanaf maandag gaan ze over op tabloid. de volkskrant is niet de eerste die deze overstap maakt - parool en trouw gingen voor - en vermoedelijk ook niet de laatste.
helaas heeft deze ontwikkeling een onbedoeld en tot dusverre onderbelicht neveneffect. met het verdwijnen van de kranten op broadsheet-formaat, neemt ook de vraag naar grote deurmatten af. de deurmatindustrie, die zich aanvankelijk goed door de economische crisis wist te slaan, lijkt momenteel toch in zwaar weer te geraken. met name in brabant hebben verschillende bedrijven moeite het hoofd boven water te houden. massaontslagen worden niet uitgesloten.
opvallend is dat de bedrijven die zich specialiseren in kleinere deurmatten weinig last hebben van de misère in hun bedrijfstak.
helaas heeft deze ontwikkeling een onbedoeld en tot dusverre onderbelicht neveneffect. met het verdwijnen van de kranten op broadsheet-formaat, neemt ook de vraag naar grote deurmatten af. de deurmatindustrie, die zich aanvankelijk goed door de economische crisis wist te slaan, lijkt momenteel toch in zwaar weer te geraken. met name in brabant hebben verschillende bedrijven moeite het hoofd boven water te houden. massaontslagen worden niet uitgesloten.
opvallend is dat de bedrijven die zich specialiseren in kleinere deurmatten weinig last hebben van de misère in hun bedrijfstak.
woensdag 24 maart 2010
dinsdag 23 maart 2010
VERDWAALD
dat ik mijn tas met voetbalspullen in de achterbak van een auto had laten staan, een auto die niet daar was waar ik was. een trappenhuis, buiten; een wit gebouw, glas en staal, stalen trappen. ik zat in een taxi of zo, werd in ieder geval vervoerd naar de ene plek waar ik moest zijn, terwijl ik tegelijk ook elders verwacht werd. een grote hal met veel jonge mensen en allerlei informatieborden waar ik geen wijs uitkon. niet zo zeer wanhoop als wel het besef dat ik het weer niet op de juiste manier geregeld ging krijgen. iets als berusting.
woensdag 17 maart 2010
GUUSJE
mw. ter horst zal binnen afzienbare tijd worden voorgedragen als nieuwe burgemeester van amsterdam.
zondag 14 maart 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)