PANTSER

gewoon even een nieuwsberichtje, waar we niet eens meer van opkijken: tientallen doden bij bomaanslagen en schietpartijen in baghdad.

tot mijn kinderen dringt het nieuws eigenlijk niet door. als ze iets opvallends zien, stellen ze er vragen over. nu niet, en gelukkig maar. het pantsertje van onverschilligheid is ook bij hen al in ontwikkeling.

maar ik weet ook dat niet heel veel verderop gezinnen zitten met kinderen, net iets ouder dan de mijne, die heel anders kijken naar dit nieuws. die kinderen zien het land en de stad waar ze waarschijnlijk over een aantal maanden zullen wonen. ze zijn daar geboren, maar zijn er ook al bijna zeven jaar weg. de jongste leden van het gezin hebben nauwelijks herinneringen aan baghdad, weten eigenlijk alleen wat ze op tv zien.
de brandende auto's, stukgeslagen ramen, kraters in de weg, de kleine ambulancebusjes, mannen met gewonden in de armen, stof, paniek, dat wordt hun nieuwe thuis. en niet omdat ze daar zelf voor kiezen hè, laat ik dat even gezegd hebben.

deze kinderen zullen niet onaangedaan naar dit nieuwsbericht kijken. met iedere flard van informatie uit irak wordt hun angst voor aanstaande uitzetting groter. waar het voor mijn kinderen een ver-van-mijn-bed-show is, gaan deze kinderen daar tussen de ellende hun matrasje neerleggen.

PELOTON

ik hoorde dat een ter dood veroordeelde amerikaan een beroep had gedaan op zijn 'recht' om door een vuurpeloton geëxecuteerd te worden. los van de ziekheid van dit verzoek (de cynicus zoe zeggen dat ie met dit verzoek zijn doodstraf alsnog verdient), vraag ik me af wie deze straf gaan uitvoeren.

zijn er militairen, agenten of cipieren die zich hiervoor hebben opgegeven? word je voor zoiets aangewezen? zijn er patriotten die vinden dat ze een dergelijke opdracht nou eenmaal moeten uitvoeren voor het vaderland? kun je weigeren? is er een opleiding voor of een bijscholingscursus? kun je een executie in de vs op je cv zetten? wat vertel je je kinderen als je deze opdracht krijgt?

de gedachte aan een executie door een vuurpeloton is zó primitief dat de gedachte eraan nauwelijks te combineren valt met die aan een moderne samenleving. ik kan er niet bij.

MIMI KIP

we lezen een boekje over rik en een kip. hij leest "nee rik, de kip is een haan".

ik: "weet je wat dat is, een haan?"
hij: "haan?"
ik knik.
hij: "haan....eh...nee."
ik wijs naar mimi. "mimi is een meisje."
hij knikt.
ik wijs naar hem. "jij bent een jongen."
hij: "jongen, ja!"
ik: "een kip is een meisje, een haan is een jongen."

hij knikt, kijkt naar mij, kijkt naar mimi en grinnikt: "mimi kip".

TASJE

ja mevrouwtje, ik heb zwart haar en een donkere waas over mijn kin, dus klem uw tasje maar angstvallig onder uw arm.

BELLETJE

een briefje
voor mijn liefje
nou maar hopen
dat ze het vindt
ook al ligt het niet
verstopt onder d'r kussen

want waar zoek je iets dat niet verstopt is?