PANTSER

gewoon even een nieuwsberichtje, waar we niet eens meer van opkijken: tientallen doden bij bomaanslagen en schietpartijen in baghdad.

tot mijn kinderen dringt het nieuws eigenlijk niet door. als ze iets opvallends zien, stellen ze er vragen over. nu niet, en gelukkig maar. het pantsertje van onverschilligheid is ook bij hen al in ontwikkeling.

maar ik weet ook dat niet heel veel verderop gezinnen zitten met kinderen, net iets ouder dan de mijne, die heel anders kijken naar dit nieuws. die kinderen zien het land en de stad waar ze waarschijnlijk over een aantal maanden zullen wonen. ze zijn daar geboren, maar zijn er ook al bijna zeven jaar weg. de jongste leden van het gezin hebben nauwelijks herinneringen aan baghdad, weten eigenlijk alleen wat ze op tv zien.
de brandende auto's, stukgeslagen ramen, kraters in de weg, de kleine ambulancebusjes, mannen met gewonden in de armen, stof, paniek, dat wordt hun nieuwe thuis. en niet omdat ze daar zelf voor kiezen hè, laat ik dat even gezegd hebben.

deze kinderen zullen niet onaangedaan naar dit nieuwsbericht kijken. met iedere flard van informatie uit irak wordt hun angst voor aanstaande uitzetting groter. waar het voor mijn kinderen een ver-van-mijn-bed-show is, gaan deze kinderen daar tussen de ellende hun matrasje neerleggen.