er is natuurlijk de gewone jeuk, oftewel de jeukis vulgaris. denk maar aan muggenbultenjeuk, op zich niet heel erg, maar bij aanhouden in toenemende mate irriterend.
daarnaast is er de zoete jeuk (jeukis dulcis). deze wordt gekenmerkt door een sterke mate van oproepbaarheid. het is de - vaak lichte - sensatie aan de huid, die an sich geen jeuk is, maar die na enkele schurende beweging tot jeuk kan uitgroeien.
tot slot nog de scherpe jeuk (jeuk niet als zodanig gedefinieerd). deze komt met name bij kleine wondjes voor. op zich is het gevoel niet goed met jeuk te vergelijken, maar hij wordt toch onder de jeuks geschaard, omdat men ook bij jeuk niet als zodanig gedefinieerd de aan jeuk verwante neiging voelt de aangedane plek bij herhaling te beroeren.
zaterdag 28 februari 2009
vrijdag 27 februari 2009
SPELENDE KINDEREN
1. sofie speelt avant-garde poppenspel
prinses (gaapt): goedemorgen.
duivel: boeh!
prinses: whaa! ik schrik me dood!
duivel: jaha! ik ga je vastbreien!
prinses: breien? jij kunt toch helemaal niet breien?
duivel: vastnaaien?
prinses: nee, kun je ook niet.
duivel: vastbinden dan?
prinses: oh nee, bind me niet vast! prins, help!
2. sam speelt
´pap, heb je papier?´
´wat voor papier, waar heb je het voor nodig?´
´gewoon, wit papier, om op te schrijven.´
ik geef sam een paar velletjes.
´heb je ook dobbelstenen?´
heb ik ook.
iets later: ´hé pap, vier heeft al zestien en drie pas acht.´
nog later: ´er zijn er nu drie die al vijfentwintig hebben en een heeft nog niet eens achttien!´
3. emer kan het niet
een vriendinnetje van sofie speelt bij ons. sofie speelt weer met de poppenkastpoppen. maar haar vriendinnetje kan het niet. ze vraagt voortdurend aan sofie wat ze moet zeggen.
prinses: ´hé, wendy, jij kunt niet met de prins trouwen, ik ben al met hem getrouwd.´
emer: ´wat moet ik nou zeggen?´
sofie: ´dat wil ik ook helemaal niet.´
wendy: ´dat wil ik ook helemaal niet.´
prinses: ´oh, gelukkig maar.´
prinses (gaapt): goedemorgen.
duivel: boeh!
prinses: whaa! ik schrik me dood!
duivel: jaha! ik ga je vastbreien!
prinses: breien? jij kunt toch helemaal niet breien?
duivel: vastnaaien?
prinses: nee, kun je ook niet.
duivel: vastbinden dan?
prinses: oh nee, bind me niet vast! prins, help!
2. sam speelt
´pap, heb je papier?´
´wat voor papier, waar heb je het voor nodig?´
´gewoon, wit papier, om op te schrijven.´
ik geef sam een paar velletjes.
´heb je ook dobbelstenen?´
heb ik ook.
iets later: ´hé pap, vier heeft al zestien en drie pas acht.´
nog later: ´er zijn er nu drie die al vijfentwintig hebben en een heeft nog niet eens achttien!´
3. emer kan het niet
een vriendinnetje van sofie speelt bij ons. sofie speelt weer met de poppenkastpoppen. maar haar vriendinnetje kan het niet. ze vraagt voortdurend aan sofie wat ze moet zeggen.
prinses: ´hé, wendy, jij kunt niet met de prins trouwen, ik ben al met hem getrouwd.´
emer: ´wat moet ik nou zeggen?´
sofie: ´dat wil ik ook helemaal niet.´
wendy: ´dat wil ik ook helemaal niet.´
prinses: ´oh, gelukkig maar.´
woensdag 25 februari 2009
OVERGANKELIJK?
Jan trouwt Piet en Marie
Jan trouwt Piet
Jan trouwt met Piet
Jan trouwt met een slok te veel op
Jan trouwt met een groot feest
Jan trouwt Piet
Jan trouwt met Piet
Jan trouwt met een slok te veel op
Jan trouwt met een groot feest
dinsdag 24 februari 2009
TO BE STILL
'hoi, ik wil graag de nieuwe cd van alela diane.'
'dat kan ik me voorstellen.'
aldus de man van de cd-winkel en ik.
en nu, een dag en vier keer luisteren later, moet moet moet ik vertellen wat ik ervan vind. maar alles wat ik zeg over stijlen, instrumenten, traditioneler, meer pop, steel guitar, alles slaat de plank volledig mis.
ANDERE BOEG:
als ik to be still beluister, voel ik heimwee naar plaatsen en tijden zo ver van mij verwijderd dat ik me niet kan voorstellen ooit aan deze kant van de oceaan gewoond te hebben. en ze zingt every path has led me back to you zo invoelbaar dat ik nagels in mijn bovenbeen sla van jaloezie als ik me realiseer dat ze niet tegen mij praat.
i've known mornings white as diamonds
silent from a night so cold
such a stillness; calm as the owl glides
our lives burried in snow
in mijn leven rijdt op zo'n moment buslijn 1 op de achtergrond voorbij
afb. gejat van http://aleladiane.blogspot.com
'dat kan ik me voorstellen.'
aldus de man van de cd-winkel en ik.
en nu, een dag en vier keer luisteren later, moet moet moet ik vertellen wat ik ervan vind. maar alles wat ik zeg over stijlen, instrumenten, traditioneler, meer pop, steel guitar, alles slaat de plank volledig mis.
ANDERE BOEG:
als ik to be still beluister, voel ik heimwee naar plaatsen en tijden zo ver van mij verwijderd dat ik me niet kan voorstellen ooit aan deze kant van de oceaan gewoond te hebben. en ze zingt every path has led me back to you zo invoelbaar dat ik nagels in mijn bovenbeen sla van jaloezie als ik me realiseer dat ze niet tegen mij praat.
i've known mornings white as diamonds
silent from a night so cold
such a stillness; calm as the owl glides
our lives burried in snow
in mijn leven rijdt op zo'n moment buslijn 1 op de achtergrond voorbij
afb. gejat van http://aleladiane.blogspot.com
zondag 22 februari 2009
vrijdag 20 februari 2009
H3
laatste kwartiertje voor de vakantie, opdrachtje voor havo 3: bedenk variaties
sms bavi aan naar 3333
sms antilli aan naar 3333
sms hijskr aan naar 3333
sms bassie en adri aan naar 3333
sms tamp on naar 4444
sms ball on naar 4444
sms ne on naar 4444
sms bavi aan naar 3333
sms antilli aan naar 3333
sms hijskr aan naar 3333
sms bassie en adri aan naar 3333
sms tamp on naar 4444
sms ball on naar 4444
sms ne on naar 4444
KLEINE WENSEN
knipperlichten op mijn fiets
een kast voor al mijn stapels papier
ontbijt waar ik altijd zin in heb
koffie die niet afkoelt
een huisje om die kast in te zetten
dat kinderen niet aan de handdoek trekken als ik hun haar afdroog
iedere dag tomatensaus mogen eten
northern exposure terug op tv
antwoord krijgen
een kast voor al mijn stapels papier
ontbijt waar ik altijd zin in heb
koffie die niet afkoelt
een huisje om die kast in te zetten
dat kinderen niet aan de handdoek trekken als ik hun haar afdroog
iedere dag tomatensaus mogen eten
northern exposure terug op tv
antwoord krijgen
CARNAVAL
de opbrengst van dit jaar:
vier mega's mindy, een handjevol piraten, twee spaanse danseressen van wie één met twee gipsen benen, de onvermijdelijke indiaan en een jongetje dat zich vertwijfeld hardop afvraagt: 'wat ben ik eigenlijk?'
vier mega's mindy, een handjevol piraten, twee spaanse danseressen van wie één met twee gipsen benen, de onvermijdelijke indiaan en een jongetje dat zich vertwijfeld hardop afvraagt: 'wat ben ik eigenlijk?'
woensdag 18 februari 2009
ZOVER
in de nacht van gisteren op vandaag 2009 is het zomertijd geworden.
dinsdag nog in het donker naar tiel (waar de verlichting ook maar niet van de grond wil komen) en in het donker terug naar huis.
vanochtend werd even na zeven plots mijn achteruitkijkspiegel gloedvol verwarmd door oranjeroze zonlicht uit de heuvels bij groesbeek. en toen ik hedenavond rond zes uur thuis kwam, dreven intenspaarse brokken wolk door een helderblauwe avond.
het is zover.
dinsdag nog in het donker naar tiel (waar de verlichting ook maar niet van de grond wil komen) en in het donker terug naar huis.
vanochtend werd even na zeven plots mijn achteruitkijkspiegel gloedvol verwarmd door oranjeroze zonlicht uit de heuvels bij groesbeek. en toen ik hedenavond rond zes uur thuis kwam, dreven intenspaarse brokken wolk door een helderblauwe avond.
het is zover.
maandag 16 februari 2009
VANDAAG IN DE KLAS
ik:
een slimme man stelt vragen, een domme man geeft antwoord.
leerling 1:
wie geeft antwoord?
leerling 2 (tegen leerling 1):
jij, jij geeft altijd antwoord!
een slimme man stelt vragen, een domme man geeft antwoord.
leerling 1:
wie geeft antwoord?
leerling 2 (tegen leerling 1):
jij, jij geeft altijd antwoord!
zondag 15 februari 2009
TREIN
ik zag een trein op het water
een jezustrein, godallemachtig!
driehoeklampjes als van
zo’n windblazende gele bolwang
met ronde voorkant
waar een meeuw op zou afketsen
maar het waren maar lampjes
op de voormast
- daar is vast
een beter bootwoord voor -
van een vrachtschip
op het kanaal
van de maas
naar de waal
een jezustrein, godallemachtig!
driehoeklampjes als van
zo’n windblazende gele bolwang
met ronde voorkant
waar een meeuw op zou afketsen
maar het waren maar lampjes
op de voormast
- daar is vast
een beter bootwoord voor -
van een vrachtschip
op het kanaal
van de maas
naar de waal
zaterdag 14 februari 2009
KONINGIN - deel vier en slot
teruggetrokken boosheid.
hij had er wel van gedroomd zijn werkelijke woede te kunnen aanboren, maar bij dromen was het gebleven. zijn hele opvoeding was in zijn ogen - had hij bedacht in een opwelling - op zelfbeheersing gericht geweest. hij was er met de hulp van toch vooral zijn moeder de vorstin uitstekend in geslaagd zichzelf te af te richten.
vele uren had hij liggend op zijn bed starend naar het plafond doorgebracht, weggestapt uit zijn prinsenleven.
de spagaat had hij het genoemd, maar hij had er nooit serieus met iemand over gesproken. hij voelde zich in toenemende mate bijzonder, niet in de laatste plaats door alle media-aandacht. grote artikelen in verachtelijke bladen toen hij een nieuwe wintersportlocatie koos!
en terwijl het land hem met het naderende koningschap in toenemende mate belichtte en uitvergrootte, hamerde zijn moeder er meer en meer op dat hij gewoon moest blijven.
en dat hele conflict vocht hij steeds op nieuw in stilte in zijn eentje op zijn kamer liggend op zijn bed starend naar het plafond uit. en het was terug te leiden tot één moment. en hij en zijn moeder speelden de hoofdrol in die ultrakorte tragedie.
hij vermoedde al dat de koningin iets vermoedde, maar toen ze hem ooit zo zag, kwam aan al dat vermoeden een akelig abrupt einde.
hij was nog wel onder de dekens geschoten, toen ze onverwacht binnenkwam, maar uiteraard had ze het gezien, want ze zag altijd alles.
ze had een verwilderde blik in haar ogen gekregen, waarvan hij later pas de oorsprong had begrepen. zij had op dat ene ogenblik haar hele heel zorgvuldig uitgestippelde toekomst aan scherven zien gaan.
over zijn blote schouders had ze de spaghettibandjes van zijn mintgroene jurk zien lopen. na een fractie van een aarzeling was ze op hem toegestapt en had de dekens teruggeslagen. de ontzetting spatte van haar gezicht.
´doe niet zo belachelijk!´
een koninklijk moment. als het er echt toe doet de rust bewaren en weten wat je moet zeggen. hij ging rechtop in bed zitten en sprak met kalmte en overtuiging:
´ik doe niet, moeder, ik ben.´
nu op deze avond, de regering op de vlucht, zijn moeder verdwenen, de stad in brand, nu moest hij tonen wat hij waard was. die sukkels die voor zijn slaapkamerdeur in hun eigen pis stonden van de zenuwen, die hem jaren hadden verteld wat hij dacht, hij negeerde ze. hij keerde zijn moeder de rug toe, rechtte die vervolgens en nam het heft in handen. hij streek een laatste maal over zijn jurk en voelde zich alexander de grote die zojuist een formidabele knoop had ontrafeld.
stap voor stap schreed hij in de richting van het balkon. met iedere decimeter werd het gebrul vanaf het plein oorverdovender, werden de fakkels feller. maar het drong steeds minder tot hem door. hij ging de mensen immers vertellen wat hij ze al jaren geleden had moeten vertellen.
hij duwde de balkondeur open, voelde de vitrage langs zijn been glijden en hoorde tienduizenden kelen verstommen. hij deed nog twee stappen naar voren, tot hij tegen de balustrade stond. op het plein zag hij eindeloos mensen, zag hij tweemaal eindeloos ogen die hem aankeken en hoorde hij nul verwijten. hij was niet op de vlucht geslagen, voor hem waren de mensen stil, hij was nu hun koningin.
en hij voelde plots de kilte van de zomernacht, draaide zich om en liep naar binnen om een boa om te gaan doen.
hij had er wel van gedroomd zijn werkelijke woede te kunnen aanboren, maar bij dromen was het gebleven. zijn hele opvoeding was in zijn ogen - had hij bedacht in een opwelling - op zelfbeheersing gericht geweest. hij was er met de hulp van toch vooral zijn moeder de vorstin uitstekend in geslaagd zichzelf te af te richten.
vele uren had hij liggend op zijn bed starend naar het plafond doorgebracht, weggestapt uit zijn prinsenleven.
de spagaat had hij het genoemd, maar hij had er nooit serieus met iemand over gesproken. hij voelde zich in toenemende mate bijzonder, niet in de laatste plaats door alle media-aandacht. grote artikelen in verachtelijke bladen toen hij een nieuwe wintersportlocatie koos!
en terwijl het land hem met het naderende koningschap in toenemende mate belichtte en uitvergrootte, hamerde zijn moeder er meer en meer op dat hij gewoon moest blijven.
en dat hele conflict vocht hij steeds op nieuw in stilte in zijn eentje op zijn kamer liggend op zijn bed starend naar het plafond uit. en het was terug te leiden tot één moment. en hij en zijn moeder speelden de hoofdrol in die ultrakorte tragedie.
hij vermoedde al dat de koningin iets vermoedde, maar toen ze hem ooit zo zag, kwam aan al dat vermoeden een akelig abrupt einde.
hij was nog wel onder de dekens geschoten, toen ze onverwacht binnenkwam, maar uiteraard had ze het gezien, want ze zag altijd alles.
ze had een verwilderde blik in haar ogen gekregen, waarvan hij later pas de oorsprong had begrepen. zij had op dat ene ogenblik haar hele heel zorgvuldig uitgestippelde toekomst aan scherven zien gaan.
over zijn blote schouders had ze de spaghettibandjes van zijn mintgroene jurk zien lopen. na een fractie van een aarzeling was ze op hem toegestapt en had de dekens teruggeslagen. de ontzetting spatte van haar gezicht.
´doe niet zo belachelijk!´
een koninklijk moment. als het er echt toe doet de rust bewaren en weten wat je moet zeggen. hij ging rechtop in bed zitten en sprak met kalmte en overtuiging:
´ik doe niet, moeder, ik ben.´
nu op deze avond, de regering op de vlucht, zijn moeder verdwenen, de stad in brand, nu moest hij tonen wat hij waard was. die sukkels die voor zijn slaapkamerdeur in hun eigen pis stonden van de zenuwen, die hem jaren hadden verteld wat hij dacht, hij negeerde ze. hij keerde zijn moeder de rug toe, rechtte die vervolgens en nam het heft in handen. hij streek een laatste maal over zijn jurk en voelde zich alexander de grote die zojuist een formidabele knoop had ontrafeld.
stap voor stap schreed hij in de richting van het balkon. met iedere decimeter werd het gebrul vanaf het plein oorverdovender, werden de fakkels feller. maar het drong steeds minder tot hem door. hij ging de mensen immers vertellen wat hij ze al jaren geleden had moeten vertellen.
hij duwde de balkondeur open, voelde de vitrage langs zijn been glijden en hoorde tienduizenden kelen verstommen. hij deed nog twee stappen naar voren, tot hij tegen de balustrade stond. op het plein zag hij eindeloos mensen, zag hij tweemaal eindeloos ogen die hem aankeken en hoorde hij nul verwijten. hij was niet op de vlucht geslagen, voor hem waren de mensen stil, hij was nu hun koningin.
en hij voelde plots de kilte van de zomernacht, draaide zich om en liep naar binnen om een boa om te gaan doen.
donderdag 12 februari 2009
KONINGIN - deel drie
hij hing zijn jasje om haar schouders. merkwaardig eigenlijk dat zo'n zwoel broeierige zomeravond toch kil kan worden.
zijn jasje van bruin rib om haar schouders, zou het nog mooier kunnen worden? de dag was al gigantisch - vond ie zelf mooi gezegd - open ramen met schellende radio's, overal mensen discussiërend op straat, oproer.
ze waren de hele dag samen opgetrokken, nadat hij haar rond elf uur een portiek in had getrokken om te voorkomen dat een paard van de bereden politie haar zou verpletteren. of ze erg geschrokken was, had hij gevraagd en toen waren ze koffie gaan drinken.
en nu stonden ze 's avonds laat tussen de tienduizenden betogers op het grote plein midden in de hoofdstad eigenlijk al uren naar het paleis te staren. de premier was gevlucht, dat verhaal was enige tijd geleden als een besmettelijke ziekte door de massa gegaan. en nu hoorde hij om zich heen dat de koningin afstand had gedaan van de troon en dat het de vraag was wie dan nu de leiding had. de minister van defensie zei er één. nee joh, die is natuurlijk bij de premier, antwoordde een ouder iemand; een generaal dacht hij. een vrouw wist het zeker: de kroonprins, hij was immers de logische opvolger van de vorst. het lot van het land lag in zijn handen.
en zij had hem zacht gevraagd: 'wat denk jij?' en hij had vooral haar heup tegen de zijne gevoeld. oproer! het moment was groots; hij sloeg zijn arm om haar schouder en sprak: 'ik weet het niet, ik weet het echt niet!' en daarbij had hij over de hoofden van de mensen betekenisvol naar het paleis gestaard.
geroezemoes werd rumoer op het plein.
ze kwam nog dichter tegen hem aan staan.
mensen begonnen te schreeuwen en balden vuisten.
hij baalde nu een beetje van zijn jasje, had graag haar blote schouder gevoeld.
vanuit het paleis verscheen er iemand op het balkon.
haar haar rook naar zoete drop.
zijn jasje van bruin rib om haar schouders, zou het nog mooier kunnen worden? de dag was al gigantisch - vond ie zelf mooi gezegd - open ramen met schellende radio's, overal mensen discussiërend op straat, oproer.
ze waren de hele dag samen opgetrokken, nadat hij haar rond elf uur een portiek in had getrokken om te voorkomen dat een paard van de bereden politie haar zou verpletteren. of ze erg geschrokken was, had hij gevraagd en toen waren ze koffie gaan drinken.
en nu stonden ze 's avonds laat tussen de tienduizenden betogers op het grote plein midden in de hoofdstad eigenlijk al uren naar het paleis te staren. de premier was gevlucht, dat verhaal was enige tijd geleden als een besmettelijke ziekte door de massa gegaan. en nu hoorde hij om zich heen dat de koningin afstand had gedaan van de troon en dat het de vraag was wie dan nu de leiding had. de minister van defensie zei er één. nee joh, die is natuurlijk bij de premier, antwoordde een ouder iemand; een generaal dacht hij. een vrouw wist het zeker: de kroonprins, hij was immers de logische opvolger van de vorst. het lot van het land lag in zijn handen.
en zij had hem zacht gevraagd: 'wat denk jij?' en hij had vooral haar heup tegen de zijne gevoeld. oproer! het moment was groots; hij sloeg zijn arm om haar schouder en sprak: 'ik weet het niet, ik weet het echt niet!' en daarbij had hij over de hoofden van de mensen betekenisvol naar het paleis gestaard.
geroezemoes werd rumoer op het plein.
ze kwam nog dichter tegen hem aan staan.
mensen begonnen te schreeuwen en balden vuisten.
hij baalde nu een beetje van zijn jasje, had graag haar blote schouder gevoeld.
vanuit het paleis verscheen er iemand op het balkon.
haar haar rook naar zoete drop.
dinsdag 10 februari 2009
KONINGIN - deel twee
'wat een prutprins!'
de secretaris keek zijn assistent verwilderd aan.
'hij zit daar maar! hij zit daar op zijn koninklijke kont. de aarzeling van de eeuw is ie. godver.'
de assistent van de secretaris van de prins sprong, nou, hupte in de bres voor de sire: 'zou jij weten wat te doen?' vroeg hij.
de secretaris bonsde inmiddels zo werktuiglijk op de deur dat hij het gesprek moeiteloos kon voortzetten. 'nee, natuurlijk niet, maar daarom is híj ook de prins.'
'nou,' antwoordde de assistent,' dat is natuurlijk niet helemaal waar. net niet helemaal, zeg maar.'
'ja hehe...'
een moment niet kloppen om even door het vermoeide gelaat te strijken.
dan: 'sire, als u tijd heeft, we zoeken iemand die het land even wil redden.' en tegen zijn assistent: 'hij kán het gewoon niet. zijn hele leven voorbereid om één keer iets belangrijks te doen, één keer zijn vette nek uit te steken. en als het land kreupel is, het volk de premier wegjaagt, de koningin beschimpt en de hekken van het paleis in brand steekt, sluit hij zich op, ongetwijfeld met betraande ogen en snikkend van het zelfmedelijden. wie weet zit nou gewoon tv te kijken. teletekst, om te zien wat voor weer het is in dubai.'
de secretaris keek zijn assistent verwilderd aan.
'hij zit daar maar! hij zit daar op zijn koninklijke kont. de aarzeling van de eeuw is ie. godver.'
de assistent van de secretaris van de prins sprong, nou, hupte in de bres voor de sire: 'zou jij weten wat te doen?' vroeg hij.
de secretaris bonsde inmiddels zo werktuiglijk op de deur dat hij het gesprek moeiteloos kon voortzetten. 'nee, natuurlijk niet, maar daarom is híj ook de prins.'
'nou,' antwoordde de assistent,' dat is natuurlijk niet helemaal waar. net niet helemaal, zeg maar.'
'ja hehe...'
een moment niet kloppen om even door het vermoeide gelaat te strijken.
dan: 'sire, als u tijd heeft, we zoeken iemand die het land even wil redden.' en tegen zijn assistent: 'hij kán het gewoon niet. zijn hele leven voorbereid om één keer iets belangrijks te doen, één keer zijn vette nek uit te steken. en als het land kreupel is, het volk de premier wegjaagt, de koningin beschimpt en de hekken van het paleis in brand steekt, sluit hij zich op, ongetwijfeld met betraande ogen en snikkend van het zelfmedelijden. wie weet zit nou gewoon tv te kijken. teletekst, om te zien wat voor weer het is in dubai.'
maandag 9 februari 2009
KONINGIN - deel een
vreemd, dacht hij, dat de klaagzang van een secretaris even sterk kan klinken als de roep om een revolutie die uit duizenden kelen opgromt.
en: eigenlijk is het wel een aangenaam briesje dat door de kier tussen de balkondeuren door de slaapkamer indwarrelt.
hij zat op het voeteneind van zijn bed en voelde een einde aan zijn besluiteloosheid komen. daadkracht richtte zich in hem op, terwijl hij voor de zoveelste keer met zijn handen over de synthetische stof gleed.
De vitrage gleed hees over de paleisvloer.
gebonk op de deur. zij zouden het niet begrijpen. de secretaris bleef hem als enige roepen, volhardende man als hij was, maar daarachter stonden alle mannen achter de schermen. de premier en de ministers waren wellicht al in veiligheid gebracht, naar het buitenland gevlucht of angstig in hun kruipruimtes weggekropen. 'doet u nou gewoon open, meneer!'
een schilfertje op zijn handpalm bleef haken achter een glittertje.
'doe open, doe iets, iemand moet iets doen!' de toon was van geïrriteerd, via ronduit boos, veranderd in wanhopig. zouden de mensen proberen binnen te komen? waren ze misschien al binnen? stond het gezelschap achter de slaapkamerdeur ook ingesloten?
hij legde zijn hoofd in zijn nek, voelde zijn haar opbollen tussen achterhoofd en rug, en keek naar de kroonluchter. glitters. eigenlijk altijd al mooi gevonden. grote hap lucht, handen op de knieën en zo duwde hij zichzelf overeind. hij streek zijn jurk glad en opende de deur.
en: eigenlijk is het wel een aangenaam briesje dat door de kier tussen de balkondeuren door de slaapkamer indwarrelt.
hij zat op het voeteneind van zijn bed en voelde een einde aan zijn besluiteloosheid komen. daadkracht richtte zich in hem op, terwijl hij voor de zoveelste keer met zijn handen over de synthetische stof gleed.
De vitrage gleed hees over de paleisvloer.
gebonk op de deur. zij zouden het niet begrijpen. de secretaris bleef hem als enige roepen, volhardende man als hij was, maar daarachter stonden alle mannen achter de schermen. de premier en de ministers waren wellicht al in veiligheid gebracht, naar het buitenland gevlucht of angstig in hun kruipruimtes weggekropen. 'doet u nou gewoon open, meneer!'
een schilfertje op zijn handpalm bleef haken achter een glittertje.
'doe open, doe iets, iemand moet iets doen!' de toon was van geïrriteerd, via ronduit boos, veranderd in wanhopig. zouden de mensen proberen binnen te komen? waren ze misschien al binnen? stond het gezelschap achter de slaapkamerdeur ook ingesloten?
hij legde zijn hoofd in zijn nek, voelde zijn haar opbollen tussen achterhoofd en rug, en keek naar de kroonluchter. glitters. eigenlijk altijd al mooi gevonden. grote hap lucht, handen op de knieën en zo duwde hij zichzelf overeind. hij streek zijn jurk glad en opende de deur.
zondag 8 februari 2009
zaterdag 7 februari 2009
BOODSCHAPPENLIJSTJE VAN SAM
koffie
zaagzel
brood
melk
ham
augurk
neusspray
speletjes
afwasmidel
noedelsoep
ui
ponpoen
boejon
rundflees
kapuseiners
honing
karboenade
tein
zuur en room
spek (2x)
ardapels
gehakt
mie
zaagzel
brood
melk
ham
augurk
neusspray
speletjes
afwasmidel
noedelsoep
ui
ponpoen
boejon
rundflees
kapuseiners
honing
karboenade
tein
zuur en room
spek (2x)
ardapels
gehakt
mie
ALS LOESJE
1.
kijkersfile op de A15:
er reed een trein
over de betuwelijn
2.
zo belangrijk is
relativeren
nou ook weer niet
3.
zijn alle vegetariërs
tegen dierproeven?
kijkersfile op de A15:
er reed een trein
over de betuwelijn
2.
zo belangrijk is
relativeren
nou ook weer niet
3.
zijn alle vegetariërs
tegen dierproeven?
TIJD
'als ik terug kon in de tijd,' sprak de briljante geleerde op zijn sterfbed, 'dan had ik die tijdmachine toch maar niet uitgevonden.'
dinsdag 3 februari 2009
BOEKVERSLAG
nou, d'r was dus een meisje en die was heel knap en alle jongens waren verliefd op haar en toen zag ze op een keer een hele knappe donkere jongen staan. en die zei: ga je mee en toen ging ze mee en hij had een hele mooie auto. en hij gaf allemaal cadeautjes en zo en hij was een loverboy. en haar beste vriendin zei: kijk uit, hij is slecht en haar moeder zei dat ook, maar zij geloofde dat niet en toen liep ze weg. ze ging bij haar vriend in een huis wonen maar hij woonde daar niet maar daar woonde wel andere meisjes. toen werd ze in elkaar geslagen door haar vriend maar hij was wel heel lief en toen moest ze ook seks hebben met zijn vrienden en met vreemden. de vader van haar beste vriendin was een politieagent en die ging alles onderzoeken en uiteindelijk werd die loverboy gepakt en werden ze weer beste vriendinnen.
en deel 2 wil ik ook lezen want dan wordt ze uitgehuwelijkt aan een man die haar slaat want hij is ongelukkig want eigenlijk is hij homo maar dat mag hij niet zeggen want hij is de geadopteerde zoon van osama bilnaden en geert wilders want die waren getrouwd want osama zei een keer tegen geert: kom je binnen in mijn grot en geert had dat verkeerd begrepen maar het was ze wel goed bevallen. en later ging ze aan de heroïne en toen kreeg ze ook anorexia en hiv en ze bleef zitten in de vierde, dus dat was wel balen.
en deel 2 wil ik ook lezen want dan wordt ze uitgehuwelijkt aan een man die haar slaat want hij is ongelukkig want eigenlijk is hij homo maar dat mag hij niet zeggen want hij is de geadopteerde zoon van osama bilnaden en geert wilders want die waren getrouwd want osama zei een keer tegen geert: kom je binnen in mijn grot en geert had dat verkeerd begrepen maar het was ze wel goed bevallen. en later ging ze aan de heroïne en toen kreeg ze ook anorexia en hiv en ze bleef zitten in de vierde, dus dat was wel balen.
Abonneren op:
Posts (Atom)