KENNEN?

gisteren kwam ik iemand tegen die ik al lang niet meer had gezien. mijn ooit leraar frans. hij liep de trap af en ik keek hem aan en hij keek mij aan en ik zei zijn naam. 'haai' zei hij joviaal. ik zei iets als 'dat is lang geleden' en hij wat over dat het verrassend was elkaar in deze context te ontmoeten. ik vertelde dat ik lang in het onderwijs werkte en nu bezig was dat te legitimeren met een diploma en vroeg hem of hij nu docent was aan de lerarenopleiding - nee. ik door de draaideur en een handje en tot ziens.

ik ritste mijn kraag hoog op, wind en regen, boog het hoofd licht en vroeg me af of hij enig idee had wie ik was. nou, enig wel, daar was ik wel van overtuigd. het zou kunnen, want ik ben namelijk niet alleen zijn oud-leerling, maar heb ook bij hem in de wijk gewoond. bovendien waren we zo'n tien jaar geleden een blauwe maandag collega's.

tegelijkertijd moest ik constateren dat hij niets, helemaal niets had gezegd waaruit bleek dat hij enigszins nauwkeurig wist met wie hij te doen had.

en terwijl ik met malle hupjes probeerde de groter wordende plassen te ontwijken, bedacht ik dat ik hem hoe dan ook lichtjes bewonderde. of hij mij nou nog kende of mij juist alleen maar die illusie schonk, zijn vaardigheid om een praatje te maken met iemand van vroeger, dat slechts dertig meter duurde, ik vond het knap.