KRAMP

spierpijn heb ik.
vandaag gevoetbald, dus op zich niet vreemd en toch wel. ten eerste omdat ik meestal pas een dag later spierpijn heb, maar vooral omdat we maar twintig minuten gespeeld hebben.
kramp had ik ook vanmiddag, in mijn bovenbenen nota bene. als ik kramp, dan kramp ik mijn kuiten. op weg naar het eindelijk open hek was dat. dat hek is eigenlijk altijd op slot, wat iedere keer, soms tien, vijftien keer per wedstrijd, mateloos irriteert. voor een ambulance kan het hek wel open. iemand riep: 'daar zijn ze!', maar het was een wagen van de nuon. we lachten. nadat rob om een sigaret had gevraagd, durfden we weer te lachen.
ik was even naar de grote weg gelopen om te kijken of iemand de ambulance zou opwachten, maar joost stond daar al klaar. ik dribbelde koud en nat terug naar het veld en verkrampte toen in de bovenbenen.
maar ach, kramp. op het veld lag een hoopje rob bedekt onder een bergje trainingsjacks, twee paraplu's boven zijn hoofd en mijn broer die robs heel gebroken been stil hield. fixeerde, heet dat, denk ik.
uiteindelijk de ambulancebroeders erbij, gegein over een morfinespuit, 'helpt toch niet bij rob' en rob zelf die zei: 'zal ik het zelf doen?', maar toch ook wat vrees of dit niet zijn laatste voetbalwedstrijd is geweest. hij is niet meer de jongste, heet dat, bijna vijftig. maar wat moet rob op zaterdag, zonder voetbal?