van mijn postvak loop ik richting de koffieautomaat. het is tien voor half negen, de tweede bel is vijf minuten geleden gegaan, de rust keert weder in de gangen van de school.
ik heb het eerste uur vrij en begeef me stap voor stap richting de computers in de personeelskamer. dan komt ze me tegemoet. vanaf de computer waarop de ze net haar rooster heeft kunnen bekijken. ze lijkt zich nietsontziend naar de deur achter me te begeven. ze ziet me niet, denk ik, ze heeft onvoorstelbare haast, ze is te laat, kinderen wachten met smart op haar verhandelingen over het vroege werk van elschot.
ze ziet me niet, denk ik, dus ik doe een stap opzij.
goedemorgen, zeg ik, maar ze ziet me niet. of toch?
terwijl ze me voorbijhijgt, beantwoordt ze me mijn groet met: ´208´
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten